Terapia Schematów Łódź

Terapia Schematów Łódź

Terapia schematu jest podejściem psychoterapii wywodzącej się z nurtu terapii poznawczo-behawioralnej (TPB). Stawia sobie za cel skuteczne oddziaływanie na utrwalone, sztywne i nieadaptacyjne problemy psychologiczne. Jest to forma terapii aktywnie angażująca pacjenta w proces leczenia (jak w TPB) jednak czerpiąca dodatkowo z nurtów Psychodynamicznych i Gestalt. Nadaje pacjentom w terapii lepszy wgląd w powstawanie zaburzeń, funkcjonowanie ich osoby, mechanizmy podtrzymujące objawy oraz możliwości emocjonalnego i poznawczego przetworzenia trudnych osobistych doświadczeń (uporania z osobistymi trudnościami oddziałującymi wieloletnio).

Terapia Schematów Opiera się na koncepcji:

Spis treści:

1. 18 nieadaptacyjnych schematów życiowych, które kształtują się w procesie dorastania i deprywacji potrzeb człowieka. Schematy stanowią osobistą matrycę sposobów myślenia, reakcji emocjonalnych i charakterystycznych zachowań dziecka a później dorosłego. Te najsilniejsze uruchamiają się często i towarzyszy im cierpienie psychiczne.

Lista nieadaptacyjnych schematów w terapii schematów:

opuszczenie/niestabilność więzi
nieufność/skrzywdzenie
deprywację emocjonalną
wadliwość/wstyd
izolację społeczną/wyobcowanie
zależność/niekompetencja
podatność na zranienie lub zachorowanie
uwikłanie emocjonalne
porażkę
roszczeniowość, wielkościowość
niedostateczną kontrolę, samodyscyplinę
podporządkowanie się
samopoświęcenie
poszukiwania samoakceptacji i uznania
negatywizm/pesymizm
zahamowanie emocjonalne
nadmierne wymagania/nadmierny krytycyzm
bezwzględna surowość

2. Stylach radzenia sobie (z cierpieniem): adekwatnym, poddania, unikania, kompensacji,

3. Trybach radzenia sobie – automatyzmów uruchamiających wewnętrzne wyuczone przeżycia emocjonalne i narrację poznawczą

Opis działania jednego ze schematów

W telegraficznym skrócie ponieważ na temat każdego z nich można napisać osobną książkę (tutaj można przeczytać o 18 schematach w Terapii Schematów)

Terapia Schematów - rozumienie deprywacji emocjonalnej:

Kiedy osoba dorasta w zimnym emocjonalnie środowisku, gdzie brakuje troski, empatii i ochrony, naturalne jest, że jako osoba dorosła wierzy, że ludzie nie zaspokoją jej potrzeb. Nie wykształciła ona umiejętności okazywania emocji – bez dobrego wzoru nie wie jak to robić, brak jej słów i sposobów. Uważa, że nie jest warta miłości i powinna się cieszyć z tego, co jest, “bez szans” poddawać się.

Co więcej może dojść do wniosku, że tego typu sytuacje są zagrażające, ktoś ją skrytykuje albo sama się skompromituje, w związku z tym woli unikać/odizolować się od innych. Kiedy życie spontanicznie zbliży ją do kogoś, może przeżywać wewnętrzne cierpienie (niepewność emocji) i uciec przed relacją. Może poświęcić się pracy lub uzależnieniom (żeby nie mieć możliwości odczuwania cierpienia). Może będąc w ubogim emocjonalnie związku nie uprawiać seksu a zamiast tego koić własne emocje oglądając pornografię i masturbować się lub kompulsywnie objadać. Może uprawiać przygodny ryzykowny seks – wewnętrznie odczuwając pustkę emocjonalną, nieświadomie dążąc w ten sposób do “sytuacji bez wyjścia” utworzenia relacji.

Również w obawie przed utratą więzi może ona podjąć kompensację – czując pustkę emocjonalną zarzucać partnerowi, że jej nie kocha i nieustająco wymagać od niego dowodów miłości nie będąc w stanie zapełnić wewnętrznego poczucia “pustki bez dna”. Może wybuchać na partnera że jej nie kocha, nie szanuje albo nie jest zdolny do miłości.